Asa Tate - Nabootsing

Als leerling van de Weatherall-school van het dj’en heeft Asa Tate door de jaren heen een verbazend rijpe benadering van produceren laten horen, die zijn leeftijd logenstraft. Je zou het hem bijna nageven als je dacht dat deze 4 nummers waren opgedoken van een stoffige DAT-band, opgeborgen in de kluizen van een club in Noord-Italië en na 30 jaar herontdekt....Luister wat beter en je merkt de eigentijdse productieschwung en recentere invloeden die van deze ep een volmaakte herlezing maken van het housegeluid van halverwege de jaren 90: ergens tussen dream house en Morales’ beste werk onder de naam Red Zone.

De ep verspilt geen tijd om zijn bedoelingen duidelijk te maken met de A1-titeltrack “Replica” - na een korte, zwevende inleiding in progressieve house galmt het refrein “ E-e-e-e-e-e-e-ECSTASY” luid over gesamplede zang, euforische pianokoorden, pulserende leidende synthesizers en een stuiterende baslijn in techhouse-stijl.

“89” is een zwoele deephouse-track met de rijzende Spaanse ster Dariam Coco op zang. Het zweeft als een vlinder, maar steekt als een bij, wanneer de zachte akkoorden worden onderbroken door enorme drumvullingen die een afterparty-groove behendig omvormen tot een moment voor het hoogtepunt van de avond.

We gaan verder met “ Unknowns” - een meesterklas in spanning opbouwen en vasthouden - dit nummer suddert bijna 6 minuten lang met ingehouden intensiteit. Het is Asa Tate-productie op zijn meest ingetogen en stijlvol. We ronden de ep af met het treffend getitelde “Last Dance”, een weemoedige compositie die ons langzaam, veilig en zachtjes weer met beide voeten op de grond zet; altijd groovend maar nooit duwend - dit is de begeleidende muziek bij het einde van een lange zomerdag en het bevestigt Asa Tates aanspraak een moderne meester van deep house te zijn.