G.S. Schray - Gefluisterd Iets Goeds

Rondcirkelende gitaarlijnen; het opkomen en ondergaan van delicate bas; diepe, ademende koperblazers: klankelementen die bestaan in een staat van langzame, voortdurende beweging, als ideeën die ontspruiten uit een soort cognitieve compost. Met verwondering en charme roept G. S. Schray's nieuwe soloalbum, Whispered Something Good, een rijk van nieuwe groei op en biedt het een passende klankband voor deze verkenning, alsof het op maat gemaakt is voor zowel de dagdromer als de speelse avonturier. We beginnen in de duisternis van "Unlit Center" met elliptische jazzgitaarfrasen. Een gesprek tussen contrabas, synthesizer en piano ontvouwt zich in "In Tears Twice A Page" voordat we worden geleid naar de reflectieve sfeer van "Another Haunted Mirror." Er is synthmist waar een trompet doordringend doorheen snijdt als een zonnestraal: warm en helder. Naarmate het album vordert, vormen zich stevigere ritmes. Op "Prelude for Probably" sluiten ratelende drums zich aan bij een triomfantelijke groove met koperblazers. En dan, ter afsluiting, de instrumentale kunstpop van "Gone in Amber," die niet per se naar een eindbestemming zoekt maar naar een tussenstop, een plek van verre vogelzang en het zwakste flikkeren van synth. Intiem en uitnodigend, is het luisteren naar Whispered Something Good te vergelijken met het doorploegen van een verbeelding. Het is een plaats waar onderbewuste melodieën uitgroeien tot wortelstokachtige muzikale vormen, dwalende overpeinzingen samenvallend als bliksemschichten van inspiratie — verandering die nog meer verandering voortbrengt.