JJ Whitefield & Gedwongen Meditatie - De Oneindigheid van Niets

Na meer dan dertig jaar zijn vak te hebben uitgeoefend over de hele wereld, heeft de Duitse gitarist, bandleider en muzikale ontdekkingsreiziger Jan Whitefield altijd een natuurlijke esthetiek van echtheid in zijn ambacht gelegd, een sleutelelement dat hem een omvangrijke en gevarieerde catalogus aan materiaal heeft opgeleverd die tijdloos is gebleven, terwijl sommige van zijn tijdgenoten zijn vervaagd. In de vroege jaren 90, toen verschillende Britse bands werden getekend door grote platenlabels en zelfs mainstream hitlijstsukses genoten tijdens de Acid Jazz- en zeldzame groove-golf, richtten Jan en zijn broer Max de Poets Of Rhythm op, waarbij ze hun eigen compromisloze, scherpzinnige kijk op seventies straatfunk uitbrachten op het toen volkomen uit de mode geraakte 7" singleformaat, bijna een decennium vooruitlopend op de Deep Funk-scene. Dertig jaar later, ondanks een legioen aan retrogerichte bands die in hun kielzog volgden, zijn er maar weinig die de energie en geest van die vroege Poets 45-toeren hebben kunnen evenaren. Sindsdien heeft Jan zich toegelegd op allerlei nieuwe verschijningsvormen en vernieuwende zijprojecten, waarbij hij verdere funkverkenningen uitbracht als de Whitefield Brothers, voordat hij zijn eigen band leidde onder het pseudoniem Karl Hector, met uitgaven op labels als Stones Throw, Daptone, Ninja Tune, Mo'Wax, Strut en meer. Als een fervent muziekliefhebber, ontdekkingsreiziger en buitengewoon platenverzamelaar heeft Whitefield’s muziek moeiteloos zijn groeiende interesses onderweg opgenomen, met name beïnvloed door Ethiopische jazz en West-Afrikaanse funk en highlife, evenals Krautrock en ambient via zijn alter ego Rodinia. Recente tijd is Whitefield begonnen te reizen naar de astrale sferen van wat nu algemeen 'spirituele jazz' wordt genoemd, en daar vinden we hem duidelijk terug op 'The Infinity Of Nothingness'. Een verzameling rijpe, delicate en meditatieve orkestraties, zoals veel van Whitefield’s beste werk is het album nauwgezet trouw aan zijn belangrijkste invloeden – en in dit geval zijn de twee kopstukken Sun Ra en Pharoah Sanders bijzonder vooraanstaand – maar het vermijdt ook volledig de valkuil van louter eerbetoon of kopie. Met subtiele maar diverse accenten van hiphop, bibliotheekmuziek en avant-garde die geheel onopvallend verschijnen, wordt het album verenigd door een uitgesproken trance-achtig gevoel, beginnend met de sobere, plechtige opener 'Nothingness' tot aan de driedelige 'Infinity Suite' van 'Time', 'Space' en 'Energy'. Zoals hij als schooljongen deed met de Poets of Rhythm, bereikt Whitefield met 'The Infinity Of Nothingness' die uitzonderlijk zeldzame prestatie om muziek te creëren die niet alleen waardig is om naast die van zijn overkoepelende invloeden te staan, maar die ook de tand des tijds zal doorstaan.