Maurice Poto Duodongo - Het Verloren Album

Opgedolven uit de kluizen van Crammed Discs na bijna vier decennia (oorspronkelijk opgenomen in 1987) ziet een verborgen parel eindelijk het daglicht. Maurice Poto Doudongo’s The Lost Album verschijnt voor het eerst op vinyl—beperkt tot 500 exemplaren, met een bedrukte binnenhoes met uitgavenotities en foto’s. Terug in de nevelige randen van het Brusselse einde van de jaren tachtig, waar grensvervagende klanken door de kieren van de popmuziek sijpelden, maakte een jonge autodidact met de naam Maurice Poto Doudongo muziek die niet echt bij een bepaalde stroming hoorde. Geboren in Kinshasa en opgegroeid in België was Maurice een klanknomade—gevoed door Franco, Miriam Makeba en Tabu Ley Rochereau, in de ban van James Brown en Prince, en gevormd door de vruchtbare botsing tussen Afrikaanse muziek en proefondervindelijke elektronica die overal om hem heen plaatsvond. Op zijn zestiende verliet hij school om zich voltijds op muziek te richten; hij begon opnames te maken op geleende viersporen, gebruikte kartonnen dozen als slagwerk, en nam alle klanken in zich op die de ether hem aanreikte: “Muziek kent geen grenzen,” zegt hij. “Je neemt wat je mooi vindt. Prince, Fela, Papa Wemba—dat spreekt elkaar niet tegen. Het hoort allemaal bij het geluid.”

Het resultaat? Een plaat die evenzeer analoge drummachine-funk is als zelfgekweekte Afro-poptoekomstmuziek, en synth-poëzie gevoed door R&B en new wave. Marc Hollander, oprichter van Crammed Discs, ontmoette Maurice via zijn vriend en medewerker, muzikant/producer Vincent Kenis, en herkende al snel de vonk. De twee gingen voortvarend aan de slag en werkten aan nummers die bedoeld waren voor een langspeelplaat die, om redenen die in tijd en geheugen zijn verdwenen, er nooit kwam—tot nu. Marc herinnert zich: “Het album was nooit helemaal af. ‘Bolingo’ was het enige nummer dat toen op een Crammed-verzamelplaat uitkwam… en de rest lag decennialang op de plank tot we de Crammed-kluizen begonnen te openen.” Maurice herinnert zich de sessie als “een niet te stuiten stroom”. Nu je luistert, voelt The Lost Album tegelijk helemaal van zijn tijd en ver daarbuiten. Terwijl nummers als “Momo” niet ver af lijken te staan van de soepele en verfijnde Balearische pop-sfeer van Wally Badarou’s album Echoes, schudt “Passport Train” elke genregrens van zich af en zwenkt het naar vrije-vorm Afro-elektronica en een harde elektronische ritmiek.

Andere nummers kloppen met een zoete, bezielde groef die doet denken aan dansvloeren waarvan men droomde maar die nooit werden bereikt. In de decennia daarna liet Maurice de muziek nooit los, en de muziek liet hem nooit los. Nu werkt hij vooral als arrangeur; hij omschrijft zijn werk als dat van een muziekpsycholoog: “Iemand komt naar me toe met zijn geluid, en vóór alles moet ik zijn hoofd en hart begrijpen,” legt hij uit. Diezelfde intuïtieve vaardigheid is over dit hele album te horen—muziek die luistert vóór ze spreekt, die opneemt vóór ze zich uitspreekt. Deze heruitgave is meer dan een nieuwe overzetting. Het is een tweede adem. Gebaseerd op ruwe cassette-opnamen en 24-sporenproeven, zorgvuldig hersteld met Maurice’ zegen, en voor het allereerst als volledig album op vinyl uitgebracht, is The Lost Album niet langer verloren.