Diverse - De manier waarop jij mij laat voelen: Britse boogie en straatziel, 1980-1994

Freestyle Records stelt een daverend overzicht samen van zeldzame en ondergewaardeerde Britse street soul- en boogie-nummers uit de jaren 80 en het begin van de jaren 90, gekozen uit de crème van het recente 12"-heruitgaveprogramma van het label. Met een exclusief nummer uit het midden van de jaren 90 van de Manchesterse street soul-groep Gold In The Shade, plus fotografie van Andrew Holligan en toelichtingen van Kevin Le Gendre. "De hoes van dit album toont gezichten die duizend verhalen vertellen. In Hackney, Oost-Londen, waar fotograaf Andrew Holligan een reeks bezielde beelden maakte, bouwden mensen elke dag aan een levendige cultuur, die een deel van de hoofdstad nieuw leven inblies dat in de Thatcher-jaren vaak werd verguisd. De straat was een huiskamer, een plek om elkaar te ontmoeten, te praten, te lachen en, in het algemeen, rond te hangen. Dit was ook de gouden tijd van het huisfeest. Aan het begin van de jaren 80 was het geluid van zwarte populaire muziek waar deze goede mensen naar luisterden in de greep van verandering. Meestal schaafden bands met blazerssecties hun bezetting terug en maakte de formatie van 8 tot 10 man plaats voor veel kleinere gezelschappen met een minder orkestrale klank, doordat saxofonisten, trompettisten en trombonisten die fijn geschakeerde harmonieën en tegenmelodieën leverden, werden vervangen door toetsenisten. De regenboog aan kleuren die werd gevormd door een arsenaal aan synthesizers, van Prophets en Korgs tot Rolands en Yamahas, gaf soul opsmuk en glans, en die, met een lager tempo en zwaar stuiterende baslijnen, boogie werd genoemd. Het spreekt vanzelf dat dit nieuwe subgenre in het Verenigd Koninkrijk aansloeg en een nieuwe woordenschat werd die het publiek omarmde in de nasleep van de Brit-funkbeweging van het midden van de jaren 70, aangevoerd door groepen van vooral jonge Britten met West-Indische wortels. In deze overgangsperiode, waarin ook lovers rock opkwam, was er een zekere mate van beweging tussen genres, en een vluchtige blik op de totale productie van zwarte Britse muziek laat zien dat vrouwelijke zangeressen in meerdere stijlen opnamen maakten. Grenzen werden overschreden. Bovendien nam het aantal eenmalige studioprojecten toe, waarbij een producent-componist een nummer schreef, toetsen speelde en een zanger(es) en enkele extra sessiemuzikanten liet komen om de laatste hand te leggen. Dit is een van de belangrijkste redenen waarom dit tijdvak zo boeiend is, en nog altijd onderwerp van uitgebreid speurwerk dat heeft geleid tot een album als The Way U Make Me Feel. In plaats van een scène die draaide om enkele uithangbordbands, was boogie Brit-funk meer verspreid en versnipperd, en daardoor veel moeilijker vast te leggen en te documenteren. De andere term die werd bedacht voor de stroom aan uitgaven was Street Soul, die ook aansloot bij een bepaalde geest van zelfstandigheid, omdat het merendeel van de artiesten onder deze paraplu hun werk uitbracht op kleine labels die niet het bereik hadden van de grote maatschappijen. Dat betekende dat ze vaak, grotendeels, in vergetelheid raakten. Het verhaal is maar al te bekend. Maar bescheiden kan van hoge kwaliteit zijn. Grote labels en grote zalen hebben hun nut, maar de echt goede tijden beleef je op huisfeesten in de straat waar mensen wonen. Boogie is altijd funkier wanneer het in de kelder neerdaalt."