Joel Sarakula - Zachte scherpstelling

Joel Sarakula’s nieuwe album “Soft Focus” is een plaat uit het midden van zijn loopbaan, die zijn vele invloeden en stijlen omspant, waaronder zachte rock, funk en onafhankelijke pop, samengebracht onder de paraplu van zijn milde blik en een ‘zachte’ vormgeving. “Soft Focus” is ook de naam van een fotografische techniek die voortkomt uit een bolvormige lensafwijking, waardoor het beeld wat wazig en onbepaald is: het is zowel flatterend als vergevingsgezind voor het onderwerp. Het is een passende titel. Als iemand die zijn leven lang (oude) brillen draagt, weet Sarakula veel van bolvormige lensafwijkingen. Misschien heeft hij deze liedjes zonder bril gemaakt, want het zijn abstracte en warme vignetten, die nooit te lang blijven hangen, en daarom weet Sarakula twaalf nieuwe nummers op “Soft Focus” te zetten. Uitschieters zijn onder meer een van de twee door Shawn Lee gemaakte nummers, “I’ll Get By Without You”, de meer rockende, Iberische maat van “King Of Spain”, de bezielde bevestiging van “Back For Your Love” en het met een zweem van psychedelica doortrokken “Bird Of Paradise” en “Microdosing”. Dit is een met liefde gemaakt album, mooi gladgestreken, en het voelt als de bekroning van Sarakula’s omzwervingen in bezielde zachte rock en als zijn bepalende uitspraak binnen het genre. Hoewel er vergelijkingen zullen worden gemaakt met hedendaagse projecten als Shawn Lee’s Young Gun Silver Fox, Drugdealer, Benny Sings en Prep, golven ook de echo’s van iconen van de zachte rock—Ned Doheny, Boz Scaggs, Todd Rundgren en Michael Franks—zachtjes door het album. Stel je voor dat Ray Manzarek de voorman van de Bee Gees was… Het is een aardige, beeldende kennismaking met Joel Sarakula, een in het VK gevestigde Australische artiest die bezielde pop schrijft, maakt en zingt, en met oude brillen, oude kleren en lang blond haar naar de wereld van nu kijkt. Zijn muziek wordt gevoed door een rijk palet dat aan de jaren zeventig doet denken, met invloeden uit zachte rock, funk en disco: zonnige, vlotte nummers voor donkerder tijden. Zich ervan bewust dat hij eruitziet en soms klinkt als het liefdeskind van Ray Manzarek en de gebroeders Gibb, is zijn zelfspot altijd aanwezig, net onder de pony. Geboren in Sydney, gevestigd in het VK en met een internationale blik is Sarakula een liedjesschrijver die de wereld rondreisde op zoek naar zijn muze, en alles meemaakte van slachtoffer worden van Caribische autodiefstallen tot optreden in afgelegen vissersdorpen in Noorwegen, voordat hij uiteindelijk zijn loopbaan in het VK en Europa vestigde. Sindsdien bracht hij albums uit als “Island Time” (2023), “Companionship” (2020), “Love Club” (2018) en “The Imposter” (2015), die veelvuldig in omloop werden gedraaid op nationale Britse en Europese radio en hem onder de aandacht brachten bij The New York Times, The Independent (UK), The Irish Times, Rolling Stone Germany, El Pais (Spain) en Sydney Morning Herald. Het is een lange weg geweest naar zijn huidige verering door een kleine, trouwe schare, begonnen achter de piano op jonge leeftijd in een buitenwijk van Sydney, liedjes schrijvend en zingend tegen de tijd dat hij tiener was, en op zijn vijftiende al op het podium, waar hij jazzstandaarden speelde in de golfclub bij hem in de buurt. “I came from humble beginnings, it’s best not to mention”, zoals hij zingt in zijn door boogie uit de jaren zeventig beïnvloede nummer “I’m Still Winning”. Joel Sarakula is een vaste waarde in het festival- en clubcircuit en trad eerder op bij de festivals SXSW, Primavera Sound en Glastonbury. Altijd de wereldburger, toert hij met ter plekke samengestelde begeleidingsgroepen uit elk gebied waar hij speelt: een groep uit Barcelona voor Spanje, een groep uit Berlijn voor Duitsland, enzovoort. Deze uitwisseling tussen culturen is nog een echo van de jaren zeventig, toen rondreizende soul- en popartiesten uit de VS hetzelfde deden, en het zorgt ervoor dat zijn optredens levendig, spannend en volstrekt eigentijds blijven.