El Michels Affair - 24-uurs sport

Leon Michels is in stilte uitgegroeid tot een van de meest gevraagde producers in de muziek. Zijn kenmerkende geluid heeft de aandacht van het grote publiek getrokken en blijft tegelijk de ondergrondse scene inspireren. Sinds het album Glorious Game (2023) van El Michels Affair & Black Thought is Michels druk geweest met het produceren van platen voor andere artiesten: Norah Jones’ met een Grammy bekroonde Visions, Clairo’s voor een Grammy genomineerde Charm, Kali Uchis’ “Moonlight”, en ook albums voor labelgenoten Brainstory, Derya Yıldırım & Grup Şimşek, Thee Heart Tones en Liam Bailey. Zijn nieuwe album 24 Hr Sports markeert de langverwachte terugkeer naar opnemen onder zijn eigen naam, El Michels Affair. 24 Hr Sports is geïnspireerd door de mode en de grafische vormgeving van Sports Illustrated-tijdschriften uit de jaren ’80 en ’90, MF DOOM’s Special Herbs-albums, de bronfragmenten die daarop zijn gebruikt, en gospelmuziek in de trant van dominee T.L. Barrett. De optelsom van die invloeden, samen met Michels’ onberispelijke creatieve hand, blijkt het recept voor een onmiddellijke klassieker die ongetwijfeld tot de meest bejubelde uitgaven van 2025 zal behoren. Albumopener “Drum Line” is een hymne-achtig, opbeurend nummer met marsbanddrums en donderende koperarrangementen die onverdeelde aandacht opeisen en de toon zetten voor wat volgt. 24 Hr Sports wijkt duidelijk af van de grotendeels instrumentale muziek in de El Michels Affair-catalogus, met een reeks gastzangers die erin slaagt het ongrijpbare genre van zijn muziek te weerspiegelen.

De eerste daarvan op het album is “Mágica”, met Brazilië’s Rogê. Hij tilt de toch al stuwende energie van het nummer naar een hoger plan met zijn door fútbol geïnspireerde teksten. Van Brazilië naar Ghana: “Say Goodbye” bevat Florence Adooni, die haar eigenheid uitdraagt met een moeiteloze branie, springend tussen Frafra en Engels, en in het oorwurmrefrein zegt waar het op staat: “never gonna nd a girl like me...”. Labelgenoot en wereldberoemde trompettist van The Roots, Dave Guy, voegt zich bij de jaren-’70-groef van “Oakley’s Car Wash” met zijn herkenbare koperlijnen, voordat het nummer van koers verandert en afsluit met een dub-achtige uitloop. Van rauw naar sereen: “Anticipate” met Clairo pikt de muzikale wisselwerking op tussen haar en Leon, die het album Charm (2024) voortbracht. Clairo glijdt feilloos mee op de kenmerkende EMA-arrangementen terwijl ze verlangt naar een onbereikbare liefde, gedragen door de waterdichte begeleiding van de band. “Eastside” is een lied dat een zonsopgang boven de oceaan zou kunnen begeleiden en zet Leons smaakvolle gebruik van ruimte en arrangement op een voetstuk.

Vanuit Japan doet The Suginami Children’s Choir mee op het weelderige “Clean The Line”, en zingt een lied over de maan, de zon en vogels. Daarna trapt “Cortex” de deur in met ruige, vervormde gitaren en donderende drums, en plaatst een moment van pure filmische intensiteit midden in het album. Leon zelf neemt de leadzang voor zijn rekening op “Shining”, een lied over het zoeken naar een vriend om de vreugde van een zonnige dag mee te delen. De alom geliefde Shintaro Sakamoto is te horen op “Indifference”, een zwierig nummer gebouwd op stuiterende baslijnen en fluitstukjes. Shintaro gebruikt de arrangementen om van zingen naar spreken te gaan, mijmerend over een vluchtige liefde. Het met een Grammy bekroonde duo Norah Jones en Michels komt weer samen op “Carry Me Away”, met Jones’ honingzoete zang die hoog uittorent boven een nummer dat lastig te plaatsen is maar makkelijk lief te hebben. Leon leunt in dit lied nadrukkelijk richting El Michels Affair, en het klinkt duidelijk anders dan de Norah Jones-platen die hij heeft geproduceerd.

“Take My Hand” zet de gospelinvloed vol in het middelpunt, met het koor Fabulous Rainbow Singers in het refrein en een saxofoonsolo van de betreurde grootheid Rahsaan Roland Kirk. “Open Season”, een middentempo, door piano gedragen nummer met groepszang die scandeert “we want the gold, we want the gold...”, zou de achtergrond kunnen vormen bij een hoogtepuntenmontage in vertraagde weergave, terwijl de treffend getitelde albumafsluiter “Victory Lap” een dromerige, euforische uitademing is die past bij de plaat die net is afgelopen. Alles bij elkaar spreekt de trofee op de hoes boekdelen. El Michels Affair is kampioensgeluid, en 24 Hr Sports drukt dat er nog eens stevig in.