Florian Pellissier Kwintet - Vreedzame Hinden

Wild van aard, de Does van het Florian Pellissier Quintet lieten zich nooit opsluiten in een scheppende kooi die hen zou hebben gedwongen nooit over mogelijke landsgrenzen heen te gaan. Reizigers, die hun kracht zonder terughoudendheid verbruikten om de hardbop van hun jazz te laten zwerven en zich te laten uitdragen waar de groove hen ook leidde, gingen ze tot in Afrika of Zuid-Amerika, van de Kaap de Goede Hoop tot Rio. Rio, juist daar waar, bij hun laatste optreden, een korte elektrische schok hen de ruimte in had geslingerd. Een openbaring. Woeste passen, uitputtende sprongen: de Does hadden zóveel gedaan dat ze niet om de duidelijke roep van rust en kalmte heen konden. Losgemaakt van afstanden, en na een tussenstop in Colombia om zich te mengen in de menigte van het carnaval van Barranquilla, bereikten ze Californië en zijn kust aan de Stille Oceaan, om uit te rusten voor de vredige onmetelijkheid van de oceaan. Honderdvijfenzestig miljoen vierkante kilometer, een eindeloze uitgestrektheid om te overdenken, om de poorten wijd open te zetten naar een nog ruimere ruimte. Een geestelijk gebied dat de zoektocht naar nieuwe klanken begunstigt.

Die van de volle zee, waar het afmeten van mijlen noch ter zake doet noch betekenis heeft, en waar de enige kompasnaald de muzikale sporen wordt die de Does volgen. Onder hun koperkleurige hoeven, bij de kristalheldere klank van de Fender Rhodes en de golfslag van elektrische lagen, tekende zich de weg af in dit beschouwende en onstoffelijke rijk dat ze nooit eerder hadden verkend. Uitgenodigd om zich te voegen bij de zuiver organische weefsels, druppelden de kunstmatige noten enkele geuren van zoetheid in een album van tien nummers, waarin de FPQ bij sommige stukken de uitgeschreven partijen losliet om zich alleen te laten leiden door de ingeving die uit een pas verworven vrijheid werd geboren. Blauw toen ze vijf albums geleden aan hun reis begonnen, heeft hun vacht nu de kleuren aangenomen die de kust van de Stille Oceaan verlichten. Dat ogenblik waarop, terwijl je naar de horizon kijkt die de zon opslokt, alleen nog gloeiende tinten doorlaten—roodachtig, oranje, violet. Zonder haast of koortsig gedrang vertrokken van een van de oevers die aan de oceaan grenzen, met de stemmen van Archie Shepp, Iggy Pop en DjeuhDjoah die nog in hun geweien naklinken, kunnen de Does nu aan de overkant zijn. Meegevoerd tot aan de Japanse kust door de golf van Hokusai…