Gigi Masin - Imploderend in een verblindende duisternis (Deel 2)

Deel 2 van 2: Gigi Masins sprankelende klanktoverij voert ons naar het licht in “Implodendo in una accecante oscurità” (Imploderen in een verblindende duisternis). De spiegel weerspiegelt niets dan een vaag, onbekend, raadselachtig vijandig gezicht, maar een glimp blijft bestaan, opgeroepen door een pijnlijk plechtige, verlossende romantiek; lichtschijnsels kaatsen terug van brede kunstmatige krullen, een betoverende omgevingsklank, ijle stilte; ze breiden zich uit, enkele aders van duisternis schemeren erdoorheen; schoonheid staat gelijk aan heldere geestelijkheid; saxofoon en vrouwenstemmen; de klaagzang die piano en stemlussen vervlecht; die alomtegenwoordige weemoed, nostalgie, geruststellend, die een openheid is naar morgen.

Het is het ogenblik van licht, het krachtige gevoel dat niets verloren is, dat wat nog te grijpen valt meer is dan een overblijfsel, misschien een te boven komen; licht dat “niet is wat het toont maar wat het onthult”, dat licht dat tot herinnering wordt en niet hoeft te verlichten om waargenomen te worden waar het zich het meest moet verspreiden, waar de duisternis te lang heeft huisgehouden.