Janko Nilovic & De Ziel Surfers - Doolhof van Geluiden

Montenegrijn geboren in Istanbul, een vroegrijpe pianist opgegroeid in een ambassade, briljant musicus. Productief componist die acht talen spreekt, arrangeerde hij muziek voor jazz en populaire muziek, waarbij hij meerdere identiteiten aannam.
Voor het ene platenlabel is hij Andy Loore; voor een ander Emiliano Orti. Voor anderen heet hij Alan Blackwell of Johnny Montevideo, maar achter al deze schuilnamen schuilt slechts één man: Janko Nilovic.

Door de schappen van muzikale productie verkennend, zich begevend in de minder verlichte hoeken van bibliotheekmuziek, verlicht de naam Janko Nilovic tientallen schappen waarop zijn soundtracks, zijn platen voor Editions Neuilly of Sforzando, maar vooral zijn twintig albums voor Editions Montparnasse, zijn opgeslagen. Een aanzienlijke en indrukwekkende oeuvre, rijk aan orkestraties van toetsinstrumenten, strijkers en koperblazers, thema’s, sferen en melodieën. Een repertoire waarin de film, televisie en reclame hun genoegen hebben gevonden...

Onderworpen aan de scherpe messen van samplers, teruggebracht tot enkele effectieve seconden, verbonden met ritmische slagen, zijn sommige van zijn nummers al lange tijd doorgedrongen tot de hiphop, waardoor de nieuwsgierigen teruggingen naar de bron om de volledige albums te bemachtigen waaruit de kostbare lussen waren genomen.
Bijna onbekend bij het grote publiek, is Janko Nilovic een meester voor ingewijden, of ze nu aan zijn zijde in de studio staan of comfortabel in hun fauteuil zitten om het eindresultaat op hun platenspeler te genieten. Zijn terughoudendheid, gecombineerd met zijn lange jaren van stilte op plaat, zou men kunnen doen geloven dat hij zijn verdwijning van de radar slim had geregeld om van Janko Nilovic een mysterie te maken dat nooit helemaal is opgelost.

Tot dit bericht van The Soul Surfers.
Een paar mijl verderop, in hun studio vol analoge funk, waren de Moskouse muzikanten door multi-instrumentalist Shawn Lee weer op het Nilovic-spoor gezet. Na enkele gepassioneerde gesprekken brandde het verlangen naar een gezamenlijk album al in de versterkers, deden de bas snaren trillen en spanden de drumvellen zich aan.
Ingezet door het komen en gaan van partituren, ging de samenwerking uiteindelijk verder in de studio voor een echte uitwisseling, waarbij voorstellen direct werden opgepakt en ideeën werden ontwikkeld in een levendige groepsdynamiek die afstand onmogelijk had gemaakt.

Om de trillingen te voelen die decennialang zijn opgebouwd in de CBE-studio (zoals Chatelain Bisson Estardy), een mythische plek opgericht in 1966, waar vele albums, vooral bibliotheekmuziek, werden vereeuwigd. Een plaats waar mengpanelen, apparatuur en instrumenten bewaard zijn zoals ze waren, en in hun bedrading, meters en luidsprekers eindeloze uren van experimenteren en opnemen hebben verzameld.

Een plek die Janko goed kende en waar een oude bekende op hem wachtte. Een Hammondorgel met een Leslie-kast waarvan hij de toetsen al had gestreeld in het verleden en achter welke een improvisatie en een enkele opname genoeg waren om de gelijknamige titel te voltooien.
Samen bouwden Janko Nilovic en The Soul Surfers Maze Of Sounds, een muzikaal doolhof geplaveid door de toetsen van de meester, waar de soul-funk groove van de vurige Russen de draad is voor de luisteraar, zijn referentiepunt in dit doolhof van sferen en emoties, tegelijk filmisch, nostalgisch, dansbaar, dromerig en beschouwend.

Een album waar echter niets is afgebakend. Waar, opgeblazen door de wervelwind die een vioolkwintet spant, de barrières verschuiven en de entree van een Slavisch koor voorbereiden, terwijl een schreeuwende gitaar afwisselend opduikt naast de kristalheldere levendigheid van de Fender Rhodes, en ritmische openingen organiseert ten dienste van de samplers.

Een samensmelting tussen de slim verduisterde partituren, tussen de wetenschap van precies geschreven arrangementen en het soul-funkgevoel van The Soul Surfers. Een album waarvan Janko Nilovic al jaren droomt het te maken.