Jeff Sova - Belvedèrepunt

Athens of the North is zeer trots om een prachtig stuk verloren elektronische muziek te presenteren. Jeff Sova laat een zachtere, minder gehoorde kant van Detroit-techno horen. Zodra ik die zeldzame 12-inch een paar jaar geleden hoorde, wist ik dat ik hem moest vinden en zijn muziek moest delen. Jeffs basis in muziek begon met vroege verkenningen op piano en toetsen. Als tiener verdiepte hij zich in de klanken van Tangerine Dream en Brian Eno, en later vond hij aansluiting bij de elektronische dansklanken van Depeche Mode en New Order.

Tijdens zijn studie aan de University of Michigan in het grootstedelijke gebied van Detroit ontdekte Jeff WCBN (het plaatselijke studentenradiostation van de universiteit), dat hem in de vormende periode met techno in aanraking bracht. Het station draaide geregeld nummers van pioniers als Juan Atkins, Kevin Saunderson, Derrick May en Richie Hawtin. Sommige plaatselijke artiesten uit Detroit kwamen af en toe langs voor gesprekken, en boden inkijkjes in een scène die Jeffs groeiende fascinatie voor elektronische muziek aanwakkerde. Jeff studeerde destijds computertechniek, en had daardoor van nature gevoel voor de technische bijzonderheden van muziektechniek. Hoewel elektronische muziek zijn verbeelding greep en zijn keuze was om te maken, werden Jeffs muzikale gevoeligheden door veel meer gevormd dan alleen synthesizers en drummachines.

Zijn achtergrond in piano en gitaar had hem ook in aanraking gebracht met een rijke verscheidenheid aan muziek – vooral reggae en jazz. Zijn brede basis zou van waarde blijken voor zijn zich ontwikkelende muziekstijl en zijn vermogen om zijn nummers op te bouwen. Bij het samenstellen van zijn studio-opstelling in het midden van de jaren 90 koos Jeff, wat de keuze van apparatuur betreft, een andere aanpak dan veel van zijn tijdgenoten.

Hoewel de aantrekkingskracht van de primitieve Roland TB-303-baslijn en de TR-808-drummachine groot was (beide destijds vaste waarden in de technoproductie), koos hij de in een rek gemonteerde Roland JV-1080 met zijn uitbreidingskaarten als hoeksteen van zijn klankpalet. Deze centrale module werd aangevuld met de E-MU Orbit "Dance Planet", die meer ongewone klankinstellingen en drumstellen leverde en zo bijdroeg aan het eigen karakter van zijn muziek. Dit alles werd samengebracht door zijn vertrouwde Yamaha KX8, die het echte gevoel bewaarde van de piano waarop hij was opgegroeid.