Makam - Zeilkleed

Negen jaar na zijn laatste uitgave op Dekmantel maakt Makam een welkome terugkeer, met een royale portie eigenzinnige groeven die zijn nieuwsgierige geest nog verder het onverkende in voeren. Met een sterk dubgevoel als fundament onder zijn rijke weefsel van slagwerk en instrumentatie, volgt Guy Blanken zijn eigen pad en komt hij uit bij een album dat housemuziek neerzet als springplank voor verkenning. Blanken zegt zelf dat hij vastbesloten was zijn eerste Makam-producties in jaren te benaderen vanuit totale vrijheid — "Het is niet één richting, maar eerder een landschap van klanken, momenten en weefsels.

TARP voelt als een nieuw begin, een vrij project dat gewoon vanzelf moest ontstaan." De gestage polsslag van de club blijft een leidraad, onomwonden hoorbaar in de naar voren denderende doorroller 'Static Shade', maar zelfs in de wiegende, organische lussen en het over elkaar buitelende slagwerk van 'Forgive' zit een funkgevoel dat leeft van voortdurende beweging. Soms steekt de rechttoe rechtaan dreun van 4/4-disco naar voren als een oproep om te dansen, zeker op 'Flying Birds' en 'La Tuna', maar elders zijn de ritmes glibberiger. 'Dub In Loen' baant een fijnzinnig pad door dubtechno en 'Lummel Spirit' laat zich meevoeren naar tikkelende Balearische zaligheid. De alomtegenwoordige dubstemming van de plaat treedt op de voorgrond in de vakkundig gemaakte stepper 'Diagonal Rain' en de scheefgetrokken albumopener 'Clear Skies'. 'Jackie B' komt neer als een liefdesbrief aan de diepste kern van deep house, en toch is er nog steeds een eigenzinnige charme die het nummer een persoonlijkheid geeft die puur Makam is. Met warmte en verbeeldingskracht op elk moment is TARP het perfecte voorbeeld van hoe je van een op groeven gericht album een rijke luisterervaring voor thuis maakt. Er zijn volop momenten die klaarstaan voor het schouwspel van de dansvloer, maar de zachte tint en de brede waaier aan benaderingen maken Makams welkome terugkeer van begin tot eind onweerstaanbaar.