Mort Garson - Moeder Aarde’s Plantasia

Halverwege de jaren zeventig trok een natuurkracht door de Verenigde Staten, die alle lagen van ras en stand doorkruiste en zich wortelde in onze gedachten, onze huizen, onze cultuur. Het was niet The Exorcist, Goodbye Yellow Brick Road, of zelfs wijde pijpen, maar een boek genaamd Het Geheime Leven van Planten. Het werk van occultist/voormalig OSS-agent Peter Tompkins en voormalig CIA-agent/wichelroedeloper Christopher Bird, de boeken schoten omhoog in de bestsellerlijsten en verspreidden zich als een woekerplant over het land, en werden een fenomeen. Blijkbaar van de ene op de andere dag stond de kamerplantenhandel in volle bloei en hingen fotosynthetische eukaryoten van elk geslacht aan de muren, heersten over boekenkasten en genoten van zonnige vensterbanken. De wetenschap achter Het Geheime Leven was twijfelachtig: planten kunnen onze gebeden horen, ze zijn leugendetectors, ze zijn telepathisch, kunnen natuurrampen voorspellen en signalen ontvangen van verre sterrenstelsels. Maar dat weerhield miljoenen er niet van om hun nieuwe planten te kopen en te verzorgen.  
 
Misschien was de gekste bewering van het boek dat planten ook van muziek hielden. En of je nu een slangenplant, aspergevaren, vredeslelie of wat dan ook kocht bij Moeder Aarde aan Melrose Avenue in Los Angeles (of een Simmons-matras bij Sears), je nam ook Plantasia mee naar huis, een album dat speciaal voor hen was opgenomen. Met als ondertitel “warme aardemuziek voor planten... en de mensen die van hen houden,” stond het vol met landelijke, charmante, ontspannen, beslist niet-wetenschappelijke deuntjes gespeeld op het nieuwe apparaat genaamd de Moog. Planten bestaan sinds het begin der tijden, maar blijkbaar hielden ze van de Moog, ondanks dat de synthesizer pas een paar jaar op de markt was. Het meest van alles hielden de planten van de liedjes gemaakt door componist Mort Garson. 
 
Weinige figuren in de vroege elektronische muziek kunnen zowel onverschrokken pioniers als kitscherige trendvolgers zijn, maar Garson omarmde beide uitersten en is daardoor onopgemerkt gebleven. Toen een schrijver retorisch vroeg: “Hoe kon Garsons muziek zo alomtegenwoordig zijn terwijl de man zelf zo onopvallend bleef?” was het antwoord eenvoudig. Ver voor Brian Eno het deed, maakte Garson bescheiden muziek, zowel de man als zijn muziek zo onopvallend als een Chlorophytum comosum. Opgeleid aan Julliard en actief als sessiemuzikant in de naoorlogse tijd, schreef Garson loungehits, maakte weelderige arrangementen voor Doris Day en omhulde hij huilende countrypolitan strijkers rond Glen Campbells “By the Time I Get to Phoenix.” Hij kon de Beatles en Simon & Garfunkel omtoveren tot makkelijke luistermuziek en bedacht ook zijn eigen liedjes. “Een idee,” zoals Garson het zelf zou uitspreken. “Ik leef ermee, ik loop ermee, ik zing ermee.”