Neumayerstation - Overtochten

Twee jaar nadat ze hun opwachting maakten met een fraaie bijdrage aan de verzamelaar Claremont Editions 3, staan Neumayer Station uit Neurenberg klaar om hun debuut op volledige lengte uit te brengen: het betoverende en meeslepende Crossings. Het geesteskind van drummer-omgevormd-tot-producent Michael Kargel, een muzikant met een uitpuilend cv met onder meer perioden in diverse Duitse indiepopp- en rockabillybands, werd Crossings mede geproduceerd en gemengd door Frank Mollena (bij Claremont 56-liefhebbers vooral bekend als de man achter de projecten Fürsattl en Bambi Davidson), met extra bijdragen van Alexander Sticht en een indrukwekkende reeks gastmuzikanten, geplukt uit Neurenbergs levendige muzikale ondergrond.

Op verschillende momenten in de afgelopen drie jaar opgenomen, putten de acht nummers op Neumayer Station’s geïnspireerde debuutalbum uit de betovering van klassieke Duitse ‘kosmische’ opnamen, de ongebreidelde, benevelde bedwelming van CAN, en de zacht ontvouwende schoonheid van zonovergoten Balearica. Kargel, Mollena en hun medestanders zetten de toon met opener ‘Unterführung’, waarin Stichts gelaagde en klankmatig nevelige vocalisaties opstijgen boven ruimterock-gitaarmotieven, zoemende analoge synthesizerklanken, loom baswerk en drumonderbrekingen in vertraagde beweging. Met effecten in overvloed en allerlei melodische elektronische versieringen is het een diep psychedelische en geestverruimende aangelegenheid. Daarna volgt ‘Nalut’, waarin Kargels eigen sfeervolle gehuil en gefluit zich slim verweven met zonheldere tropische gitaren, galmende akkoorden en saxofoonsolo’s vol vertraging, die meeglijden op de met dub besprenkelde, laaghangende groef. De Balearische invloeden van het gezelschap worden klankmatig verder uitgediept op ‘A Gentle Flow’, een schuifelende, zacht getekende aangelegenheid, gekenmerkt door doorvoeld piano- en jazzgitaarspel, met borstels bespeelde slagwerkklanken, synthesizers die naar zonsopgang smaken en aangenaam uitgerekte elektronische weefsels. Neumayer Station keert later op de plaat terug naar dit drijvende, ochtendfrisse, ogen-dicht-geluid met het wonderlijke ‘Von der Morgenröte’. De bedwelmende invloed van uitwaaierende dub-productietechnieken treedt op de voorgrond op ‘Bassrutscher’, een coproductie met Alexander Sticht, rijk aan door Americana beïnvloede gitaarklankweefsels, metronomische dubbas, drums vol randklappen, een kronkelend orgel en oranjegetinte schemerklanken. Het luidt de meer opzwepende schuifel van ‘Zielgerade’ in, een innerlijke-ruimte, buiten-zinnen-ervaring, waarvan de stuwende maar losjes ledige groef een draagvlak biedt voor exotische, zoemende en buitenaardse gitaar-, saxofoon- en synthesizerklanken. Zoals bij alle grote albums bouwt Crossings zachtjes op naar een zegevierende en gedenkwaardige afsluiting. De ruimtelijke Balearische/kosmische kruisbestuiving van ‘Feeling Forst’, waarin schichtige intergalactische synthesizerklanken schuren langs zachte akoestische gitaren in een hallucinant klanklandschap, zet de slottrack ‘Crossings’ klaar: de in krautrock gewortelde, met saxofoon getooide brok omhullende nachtelijke schoonheid die luisteraars al in 2023 voor het eerst met Neumayer Station liet kennismaken. Het is een passende afronding van een verbijsterend goed debuutalbum.