Nicola Cruz - Hybride vorming

Groene vinylplaat in beperkte oplage. Oorspronkelijk uitgebracht na zijn veelgeprezen tweede album, toont HYBRIDISM de Ecuadoraanse producent Nicola Cruz op het hoogtepunt van zijn verkenningsdrang. Nu heruitgebracht op groene vinylplaat in beperkte oplage, duikt deze weidse ep opnieuw op met hernieuwde zeggingskracht—met een mengsel van Noord-Afrikaanse ritmen, ijle Perzische motieven en zangflarden die zowel oude overleveringen als denkbeeldige werelden oproepen. Als eigentijdse kijk op wereldse exotiek is HYBRIDISM een onmisbare halte in Cruz’ steeds veranderende klankreis. ‘Aima’, genoemd naar het refrein dat door Igbo-meisjes uit Nigeria wordt gezongen, wekt de illusie dat je een verloren langspeelplaat hebt afgestoft. De vormdetails doen denken aan vakkundig gemaakte Franse exotiek uit de jaren 70, met een algeheel gevoel van warmte en karakter dat zelden met zoveel zwier wordt neergezet. ‘Naeku’, in Cruz’ woorden, is "een weemoedig lied in mineurtoonsoorten, maar met een krijgersenergie, kracht en blik vooruit: een ziel vertrekt, maar een nieuwe komt aan in de naam van Naeku, een Maasai-kind. Niet alle rouw hoeft lijden te zijn; een gevoel dat ik kan verbinden met de plek waar ik vandaan kom met een Quechua-woord: Llaquilla - triste, pero feliz (verdrietig, maar gelukkig). Zoals altijd voegt de 303 dat hartroerende gevoel toe.” Als er een blauwdruk is voor het gedachtegoed van Multi Culti, dan heeft Cruz de formule samengebald: Maasai-weeklacht gefilterd door Quechua-wijsheid met een vleugje 303 voor de ziel. ‘Drom Tradisie’ is een weemoedig tafereel dat de droom vangt van een schilderachtige einder op een verloren strand, een portret gemaakt met het FM-gebied van synthesizers dat op de een of andere manier aan tropische beelden doet denken. ‘Third Eye Dub’ gaat dieper, en verkent het breuklijnige rijk van concentratie, een punt waar de oed (bespeeld door Nasiri) inwerkt op de pijnappelklier. Deze inwaartse tocht door de holle diepten van het onderbewuste vaart op een soepele modulaire groef die de luisteraar over deze zielsruimte voert, terwijl een filigraan van Perzische samenklanken (in Shur, om precies te zijn) in het donker contouren trekt. Tot slot waagt ‘Kawe’s Dream’ zich nog verder in de denkbeeldige ruimten van de geest. Het is een klankmatige heropbouw van de Tibetaanse Bardo Thodol, of het ‘Dodenboek’, een heilige tekst die de geest door de overgang uit het lichaam leidt. In Nicola’s woorden: "Om die diepte te schilderen, had ik die Tibetaanse gezangen in gedachten, die ik uiteindelijk heb gevormd met Abletons stemvervormer over een stukje van Ayans zang (gezongen in een verzonnen taal). Een paar noten, en het gaf de zwaartekracht die ik in het lied zocht.” Spul dat alleen een producent die zo bekwaam is als Cruz voor elkaar krijgt. De vijf stukken van Hybridism zijn klankmatig uiteenlopend, maar hebben allemaal een vluchtige hoedanigheid, een landelijk, voorbijgaand gevoel dat door de muziek trekt—wij horen de klanken langs ons heen gaan, we vangen misschien zelfs een of twee pakkende wendingen, maar het gevoel is dat van zand dat door onze handen glipt: diep, ongrijpbaar, mooi.