Rabbath Elektrisch Orkest - Amall

François en Sylvain Rabbath hebben zes jaar toeren omgezet in een gezamenlijk album dat geduldig en intens een verscheidenheid aan muzikale smaken, verzameld over de hele wereld, tot een essentie terugbrengt. Sinds het begin van de jaren 1960 heeft de contrabas van François Rabbath geklonken op genoeg baanbrekende opnamen om meerdere planken in een platenkast te vullen. Als arrangeur, componist en musicus reikt zijn stempel op de muziek veel verder dan zijn samenwerkingen met Barbara, Paco Ibáñez, Charles Aznavour of Édith Piaf. Aankomende contrabassisten danken hem een vernieuwende methode om het instrument te leren. Opgegroeid in een weelderig muzikaal heelal dat al snel het zijne werd, vergezelde zijn zoon Sylvain hem eerst op zijn reizen, voordat hij zich achter de piano vestigde en wereldwijd podia met hem deelde. Die jaren van het verzamelen van visa in hun paspoorten werden door vader en zoon goed benut. De werelddelen, landen en steden waar zij doorheen trokken, werden een rijke bron van inspiratie voor het componeren van Amall, het album van het Rabbath Electric Orchestra. Lange uren in de lucht of onderweg, kijkend naar voorbijglijdende landschappen die nooit hetzelfde bleven, werden omgevormd tot composities doordrenkt met de sfeer van de plaatsen die zij doorkruisten of bezochten. Soms sloeg de inspiratie met kracht toe, als een groene oase die in een stenen woestijn verschijnt—onverwacht, wanneer gloeiend rode rotsen plotseling een verder open landschap met een eindeloze horizon gingen beheersen, terwijl de geest afdwaalde naar een toestand tussen bezinning en zelfonderzoek. Uit deze reizen geboren, kregen de stukken hun definitieve kleuren zodra ze de studio in gingen, werden aangescherpt en uiteindelijk gearrangeerd om plaats te maken voor de gitaren van Keziah Jones en Matthieu Chedid, de piano van Laurent de Wilde, de bas van Victor Wooten, de saxofoon van Raphaël Imbert en het slagwerk van Minino Garay. Versterkt door de omvang van de jazz- en zielvolle orkestraties, door de rijkdom van arrangementen die uitbarsten van strijkers, koperblazers, ritmen of toetsinstrumenten, raakte de epische adem van uitgestrekte vlakten verankerd.

De stedelijke spanning van funk, die hun bewegingen weerspiegelde, vond haar plaats—naast meer elektrische uitingen of de sfeer van een verduisterde kamer. Weemoedig en melodieus, expressief en scherp, trad de met de strijkstok gespeelde contrabas—bespeeld in het hoge register waar weinigen zich aan wagen—naar voren als muzikale gids. Een gids die een pad trekt tussen Sevilla en Minneapolis, het geboorteland van François Rabbath, Syrië, met Frankrijk verbindt, en Zuid-Amerika met Europa overbrugt. Hij zet de toon voor wat volgt—de ontroering die het stuk zal dragen, en als die niet met licht gevuld is, zal zij het er toch naartoe dragen. Muzikale visioenen, ingepakt in bagage, vervoerd in vrachtruimen, of in hun gedachten geprent net lang genoeg om de afstanden tot de volgende halte te overbruggen—vader en zoon verdiepten hun band, voorbij familie en kunst. En hun handen hebben elkaar nooit steviger vastgehouden.