Roy Of The Ravers - Witte Lijn Zonsopgang III (Deel 1)

De terugkeer van Roy Of The Ravers is altijd een moment voor Emotional Response. Naast het alom bejubelde debuut, de 2 Late 4 Love EP uit 2016, en de latere Emotinium ’23-remixen, is er de reeks White Line Sunrise, die de uitgaven verkent waar omgevingsmuziek en experimentele elektronica samenkomen met braindance-techno, en die verloren gewaande archieven van eind jaren 90 tot nu in de schijnwerpers zette. Hier bereikt die reeks het derde deel, met 2 EP’s vol meer door machines aangedreven acid-funk. Na de grootse uitwaaiering van de dubbele langspeelplaat White Line Sunrise II en de daaropvolgende dubbele uitgave White Line Sunrise II.I (Le Roy Soliel), richt III (3) zich vooral op de dansvloer. De opbeurende techno van opener Primavera Anjo en de pruttelende TB303 van Plant Earth zijn Roy op zijn best: hypnotiserende, ritmische, psychedelische zuiverheid voor de voeten. De keerzijde geeft de geest ruimte: de diepe akkoorden en arpeggio’s van G-Force kondigen de wending van de draaikolk aan, voordat de filmische, voortrollende breaks en contrabas van Glass Knife ver en wijd uitwaaieren. Opgenomen ruim 25 jaar geleden laten de wisselende maatsoorten de invloed van (moderne) klassieke muziek en zelfs jazz op Roy horen: pulserend, doordringend en zijn klank op het moment voortstuwend—muziek die verloren werd gewaand en die nu, gelukkig, opnieuw is teruggevonden.